Motor-gangsters

Jabada-BA-LI!

We zijn er weer, op het fijne Bali. Dinsdagavond reden we door de donkere avondspits (het wordt hier altijd, het hele jaar door, rond 19:00 uur donker) richting ons huis. En godzijdank was het volledig zoals de foto’s en voelde het meteen goed en vertrouwd. Hier zitten we prima op ons plekje de komende tijd!

We hebben bewust voor dit huis gekozen die een hoop dingen afvinkt voor ons:

• Super dicht bij de school (4 minuutjes rijden).
• Een ruime tuin met zwembad.
• Vier slaapkamers zodat ieder zijn eigen plekje heeft en er genoeg ruimte is om te werken.
• Slaapkamers die echt ‘binnen’ zijn (de meeste huizen hebben slaapkamers die je alleen vanaf buiten -vaak aan het zwembad- kunt bereiken)
• Goede wifi voor het werken op afstand
• Een rustige buurt, maar wel dichtbij het bruisende gedeelte van Canggu

Dat het overmatige marmer en het algehele interieur niet helemaal onze smaak is nemen we maar voor lief. Al heb ik me wel voorgenomen binnenkort wat opleukerij te kopen om het wat meer ons plekkie te maken.

Thuis dus! We maken de eerste avond meteen gretig gebruik van het Grab-gemak, waarmee je niet alleen taxiritjes, maar ook zo ongeveer alle denkbare boodschappen en maaltijden kunt bestellen. Dus: pizza, een zak fruit en wat basis benodigdheden voor de eerste dag bereiken onze villa in goede orde.

De volgende dag is een spannende: de allereerste schooldag! De broodtrommeltjes worden gevuld, de tasjes staan klaar en even later zitten we in de taxi naar school. Na een minuutje of 5 draaien we een kiezelig paadje in, langs een groot watermeloenen-veld. Het lijkt een weg te zijn die nergens heen leidt en we beginnen te twijfelen of we goed zitten. De school is namelijk niet op Google te vinden en we zijn dermate vroeg dat ‘de meute volgen’ nog niet aan de orde is. Maar dan zien we een muurschildering met kleurrijke letters verschijnen: ‘Bamboo Garden Learning Centre’. Aan de ene kant van het doodlopende kiezelpad zit de ‘pre-school’, waar we Riff brengen. Achter de grote houten roldeur vinden we een sfeervol schooltje. Er is een buitenruimte met een glijbaantje en fietsjes, een binnenruimte met verschillende speelhoekjes en een grote groepstafel onder een afdakje. Er liggen allemaal puzzels klaar en Riff installeert zichzelf meteen maar op een van de stoeltjes, waarna hij geen oog of oor meer heeft voor ons. Dat is een mooi begin.

Aan de andere kant van het grindpad bevindt zich de school, waar we direct hartelijk welkom worden geheten door Miss Rina (Ivy’s juf) en Miss Liv (Colins Juf). De klaslokalen zijn gebouwd rondom een groot grasveld, Colins lokaal staat op een soort van palen. In zijn klas staan de tafeltjes in rijtjes opgesteld richting het bord, waarbij we 12 stoeltjes tellen. We maken ook meteen kennis met de assistent-leerkrachten van beide kids; miss Ratu en mister Bram. En hoewel we bij die laatste een Hollandse kerel hadden verwacht, is Bram klaarblijkelijk ook een gangbare Indonesische mannennaam.

Ivy’s klas zit op de begane grond, een gezellige ruimte met kleurrijke meubeltjes en een grote letterposter aan de muur. De school heeft verder nog een kleutergroep, een middenbouwgroep en twee extra binnenruimtes; de bibliotheek en een aparte werkruimte. We ontvangen de school-sport-tenue’s van de gymdocent, waarna de school begint: “class time!!”

En laatste keer zwaaien en dan gaan we. Daar staan we dan, met zijn tweetjes, op het kiezelpad. De kroost weggebracht, en nu? Eerst maar even extra schermen scoren om goed te kunnen werken! Eenmaal weer thuis verplaatsen we wat meubilair om voor ons beiden een lekkere werkruimte te creëren, mét uitzicht op de rijstvelden.

Verder bestaat de eerste dag (voor mij) uit boodschappen doen en heel veel Grab bestellingen plaatsen. Een French-press voor de koffie, (verplichte) petjes voor de kinderen, een broodtrommel voor Riff, een laptop standaard (was ik vergeten) en ga zo maar door. De ene na de andere bezorg-scooter staat voor de deur te ronken. Ideaal wel zo.

Als we de kinderen die middag ophalen zijn ze hartstikke enthousiast gelukkig. Ze hebben een leuke eerste dag gehad; Ivy vertelt dat ze woordjes heeft gelezen, Colin komt op de proppen met de hele anatomie der Engelse spelling en Riff vertelt trots dat hij een sticker mocht plakken. En wat doe je dan als je thuiskomt uit school? Juist: zwemmen!

Ik voel me die eerste dagen zo trots, op het leventje hier, hoe de kinderen het doen, hoe wij hier aan het werk zijn.

Minder trots ben ik daarentegen op mijn scooter debuut… Een ieder die wel eens op Bali is geweest weet dat een scooter hier onmisbaar is. Uiteraard kún je voor alles een taxi boeken, maar dat betekent in ons geval dat we dagelijks alleen al €12 kwijt zijn aan het heen en weer brengen van de kinderen. Ja, I know, met onze benzine-slurpende-bolide in Nederland zijn we dat ongetwijfeld ook. Maar hier probeer je je standaarden toch wat aan te passen hè. Afijn, brommerts regelen dus. We vinden een bedrijfje in de buurt die de scooters aan huis brengt, en enkele uren later staan ze gebroederlijk met twee exemplaren op de stoep. Een Scoopy voor mij en een N-Max voor Arjan. Die met respectievelijk 110cc en 155cc in Nederland als motoren worden beschouwd, maar dat mag de pret niet drukken. Als de verhuur-broers horen dat wij vrij van enige scooter-ervaring zijn kijken ze elkaar vertwijfeld aan. “De N-max verhuren we eigenlijk niet aan onervaren bestuurders”. Als Arjan ze geruststelt met “ik heb 1x eerder scooter gereden” klaart hun gezicht weer op en lullen we nergens meer over. Oké, alleen nog even over de betaling. We betalen in totaal voor de huur deze twee exemplaren (tot half december) ruim €700. Een tijdje geleden hebben we een Revolut bank-account genomen, waarmee we dus tegen lage commissie-kosten internationaal kunnen bankieren. Super makkelijk voor dit soort overboekingen; betaalgegevens, naam en adres ingevoerd en hoppa. Hoewel… Enkele uren later krijg ik een berichtje van de klantenservice. Ze hebben de betaling gepauzeerd voor nader onderzoek en willen graag dat ik ophelder waarom de term ‘Gang’ in deze betaling vermeld staat. Zo ongeveer elke straat in Indonesië heet ‘Gang’ en dus kan ik algauw aantonen dat ik mezelf niet inlaat met een of andere duistere groep mensen, maar dat het simpelweg om het adres gaat. Hilarisch wel.

Nou, nu de scooters goed en wel op de oprit staan gaan we meteen maar even proefrijden door onze eigen ‘gang’. Het eerste stukje door het rustige steegje gaat best prima en na een paar keer heen en weer tuffen besluiten we de grote weg op te draaien. De weg waar continu scooters razen, in omgekeerde volgorde van we gewend zijn. Waar het een grote heksenketel is, je snel moet denken en vooral snel moet dóén. En dat laatste blijkt voor mij, met gebrek aan voertuigbeheersing, een lastige combinatie. Terwijl ik een piepklein gaatje zie om over te steken geef ik een dotje gas teveel en eindig ik bijna in een marktkraampje aan de overzijde van de weg. Ik weet niet hoe snel ik weer rechtsomkeer moet maken om mijn motor-ambities in de ijskast te zetten.

We besluiten een rijles in te plannen na het weekend en tot die tijd maar gewoon lekker taxi’s te pakken. En de taxi’s brengen ons dat weekend naar een aantal fijne plekjes! Op vrijdag besluiten Arjan en ik na het wegbrengen van de kinderen naar een co-working plekje te gaan. Naar verluidt de enige die gratis is in de regio; Zin Café. We installeren ons onder een bamboe afdakje tussen alle andere opgeklapte laptops. Ik vind het maar tof, zo zitten, lekker aan het werk en mooie dingen maken voor mijn klanten. Heerlijk! Tussendoor even in het restaurantje aan de voorzijde een brunch meepakken en daarna weer door. Dit is dat ultieme relaxte Bali leven. Hoewel, zoals we wisten wordt er in Canggu heeeeeeel veel gebouwd, altijd en overal, dus we zitten wel tussen de melodische klanken van drillboren en slijptollen. Maar dat mag de pret niet drukken (en we hebben beiden geen meetings, dat scheelt ook). We willen de komende tijd thuis werken afwisselen met af en toe eens op een ander plekje, en dit was een fijn begin.

Die middag halen we de kids weer op: weekend! En dat beginnen we die avond goed met een hapje eten bij Milk&Madu. Live muziek, een speeltuintje, schmink, andere (Hollandse) kindjes om mee te spelen, prima eten. Een goede optelsom: ik verklaar het weekend tot geopend!

We besluiten om ons op deze eerste vrije dagen eens goed onder te dompelen in vakantiegevoel. Zaterdag begeven we ons naar Splash waterpark voor een letterlijk dagje onderdompelen. We hebben alle vijf genoten van het plonsen, glijden en relaxen op een bedje.

Op zondag staat La Brisa op het programma. We hebben veel goeds gehoord over deze beachclub en vooral de zondag schijnt, door de weekendmarkt, een hele gezellige dag te zijn voor gezinnen. We komen al vroeg aan, scharrelen tussen de mensenmassa bij de kraampjes door, linea recta richting ingang van de beachclub. We hoeven slechts een kleine tien minuutjes in de rij tot we naar binnen kunnen. Not so bad, we hadden ons op langer ingesteld door de schoolpleinpraat van deze week.

Zoals bij ongeveer elke recreatieve aangelegenheid op Bali moet je ook hier een minimaal bedrag besteden om gebruik te mogen maken van een stoel of bedje. Hoe luxer hetgeen waar je je krent op installeert, hoe hoger het bedrag. En dus accepteren we de challenge om vandaag 2,3 miljoen Rupiah uit te geven (zo’n €150) in ruil voor een comfortabel familiebed. Lekker Europees spenderen, samen met een heleboel andere Europeanen, alsook overvloedig veel gezinnen uit ons eigen kikkerlandje. Voor de kindjes fijn dat ze Nederlandse speelmaatjes hebben, er direct one-day-besties gemaakt zijn en ze zich de hele dag vermaken met elkaar. Het is echt een onwijs mooie plek, met lekkere strandvibe, mooie zwembaden en prachtige sfeervolle meubels.

Tot een uurtje of zes zitten we bere-relaxt op ons daybed. Beetje zonnestralen meepakken, cocktailtje in de hand, hard ons best doen om dat minimale bedrag te bereiken, je kent het wel. Maar dan, opeens; volop reuring. Het is gedaan met de rust. Vloggers, selfienemers met fotostellages en allerhande influencerend menspersoon krioelen tussen de ligbedjes door om ons het zicht op de fenomenale zonsondergang te ontnemen. Het is best amusant en zo gauw als ze kwamen, één water bestelden en opnames maakten, zo gauw waren ze ook weer vertrokken. Zodra de schemering zijn intrede neemt ontsteken de lichtsnoeren hun honderden lampjes en wordt deze plek nog een beetje sfeervoller.

Colin omschreef het heel treffend: “deze dagen voelen als vakantie, terwijl we morgen weer gewoon naar school gaan”. En hoewel het nu misschien dubbel voelt (hun klasgenootjes in Nederland hebben immers nog schoolvakantie), is dat op de lange termijn juist een mooie combinatie denk ik. School, werk én elk weekend vakantie.