Vrijdag, bijna weekend in Bangkok!
Vandaag staan wat ‘nodige’ boodschappen op het programma; schoeisel, sokken én boekjes die als ‘reflection journal’ mee naar school moeten komende week.
Dus: slenteren door het winkelcentrum, lekker in de airco. Het zakgeld wordt er ook meteen doorheen geblazen en daarna willen ze nog maar één ding: thuis spelen. Prima prima.
Als Arjan eind van de dag z’n laptop dichtklapt kan het weekend beginnen! Het is eigenlijk méér dan prima verlopen, die eerste week zo met werken en op pad met de kids. Cheers to that!
Na het eten leggen we de kindjes op bed en besluiten we, gewapend met de wifi-babyfoon, even te kijken bij de live muziek onder in het appartementencomplex.
Er zijn allerlei bandjes die allemaal een uurtje spelen en het is nogal een lokaal evenement. Wij als vreemde westerse eend in de bijt doen haast niet onder voor de hoofdact, zoveel bekijks als we trekken 😂
Maar wát enig, om die boysbands vol bezieling in het Thais te horen zingen. Ze gaan er helemaal in op, met alle passende gezichtsuitdrukkingen van dien. Het publiek lalt mee, zwaait met servetten en gaat volledig uit z’n bol. Ik geniet me dood van dit soort spontane unieke acties haha.
Die zaterdag willen de kids vooral chillen. Dus rustig opstarten, spelen, gamen en daarna richting zwembad. Op de 8e etage van het appartementencomplex is een soort stadspark aangelegd voor de bewoners, met zwembad, sportvelden, speeltuintjes en wel honderden plantenpotten. Het voelt voor mij daardoor een beetje aan als tuincentrum, maar ik kan me voorstellen dat je als Bangkokbewoner blij bent met elke vorm van groene oase.
In de middag laten Ivy en ik onze vermoeide voetjes nog even verwennen in de naastgelegen massagesalon 😅 na drie dagen sjokken door de stad was dat zeer welkom.
Tegen het einde van dit relax-dagje begeven we ons in een taxi richting hét grootste rariteiten-straatje van de hele stad: Khaosan Road. In dit backpackersgebied hangt een extravagante sfeer, vol terrassen met harde muziek en flamboyante verschijningen.
De vele streetfood-kraampjes serveren, naast de gebruikelijke stokjes saté, ook stokjes krokodillenvlees, stokjes schorpioenen, stokjes slang of stokjes spin. Niet zo van de stokjes? Je kunt ook gefrituurde krekels of gebakken wormen in een zakje krijgen.
Ik vul daarentegen liever een zakje met kleine vlaggetjes om op m’n backpack te naaien. Vorige keer had ik er hier al een aantal gehaald, maar nog steeds niet bevestigd op m’n tas. Nu de collectie compleet is mag dat geen excuus meer zijn, dus binnenkort zit ik ijverig met naald en draad m’n tas te versieren. We eten een heerlijk pizzaatje uit een echte steenoven, waarna we een taxi terug pakken richting ons huisje. Lekker slapen allemaal.
The day after is een soortgelijk zwem- en chillfestijn. Zondagmiddag boeken we opnieuw een grab-taxi voor een early dinner. Elke rit hier is op z’n zachtst gezegd nogal intens. Als mensen mij passief-agressief vinden rijden moet je voor de lol eens eens een ommetje maken met een Thaise chauffeur. Menigeen rijdt daarbij ook nog eens in een auto met ondefinieerbare brandende lampjes, verdacht krakende onderdelen en als klap op de vuurpijl hadden we een taxi waarbij de snelheidsmeter als een soort flipperkast-wijzertje ongecontroleerd heen en weer veerde tussen 60-140 km/h.
Het voertuig zou laatstgenoemde vermoedelijk niet eens halen al zou hij het willen. Ivy daarentegen zeer content met de taxi’s hier; “deze auto’s zijn echt veel mooier dan onze auto thuis”. Ik denk (hoop) dat ze doelde op de kleurrijke buitenkant. We hebben haar maar in die waan gelaten. Haar droom stuk prikken door te zeggen dat je van de waarde van een gemiddelde Nederlandse auto een heel Thais taxi-emporium kan oprichten voelt ook zo bruut.
We eten die zondag bij Old German Beerhaus. In 2022 hebben we in deze wijk verbleven en dit was een hartstikke gezellig restaurantje. Zo ook voor single witte senioren van het mannelijk geslacht, die geheel op eigen wijze vakantie komen vieren in dit specifieke gebied van Bangkok.
Door ons vroege dinertje zijn we ook weer op tijd thuis en liggen we allemaal vroeg met de kippen op stok, al had mijn jetlag daar die nacht schijt aan, en zag ik elk uur voorbijkomen.
Onze laatste dag in Bangkok breekt aan, een maandag waarop de kinderen en ikzelf weer per trein naar de mall gaan. Wat Colin betreft gaan we elke dag het liefst zo vaak en lang als mogelijk met de sky-train. Hij kende dan ook binnen een dag alle lijnen, stops, etages en richtingen uit z’n hoofd. Wel zo makkelijk voor mij.
We besluiten vandaag een film te bezoeken. Op de bovenste etage van winkelcentrum Siam Paragon bevindt zich een mega theater met tientallen zalen, de ene nog geavanceerder dan de andere. Met de keuze voor Despicable me 4 worden we geïnstalleerd in de familiezaal, vol gekleurde stoelen en banken, met zelfs een speelhoek en ballenbak (weliswaar gesloten vandaag, maar toch).
De voorstukjes beginnen op Aziatisch volume en niet veel later begint een soort ‘ode aan de koning’ filmpje. Terwijl de hele zaal uit respect gaat staan doet Ivy nietsvermoedend nog een graai in de enorme bucket popcorn die ze luid smakkend wegwerkt. We weten dat de koning hier enorm vereerd wordt. Sterker nog, hem beledigen kan zelfs tot gevangenisstraf leiden. Dus ik pak de bak popcorn voor de vorm maar even weg.
Na de film doen we nog een lunch en ijsje in het winkelcentrum en pakken we de skytrain terug. Even chillen, alvast wat spullen inpakken en voor een laatste keer een hapje eten bij het restaurantje in de straat.
Morgen vertrekken we naar Bali, en daar zijn we best een partijtje zenuwachtig voor. Op naar ons ‘huis’ voor komend halfjaar, hoe zou het er in het echt uitzien? Hoe zullen de kinderen de school vinden? Voelt Bali nog net zo fijn als in onze herinnering? We komen er gauw genoeg achter!
En zo zit de schoolvakanties er alweer op. Fijn dat jullie het zo leuk hebben gehad in Bangkok 😘mam