Mogen we mee?

Wat een week! En wat een idiote hoeveelheid spullen kan een mens in een jaar weer verzamelen zeg. Nou ja, 5 mensen dan, maar toch.

De hele week stond in het thema van opruimen en voorbereiden. Ondertussen ging Riff nog naar de kindjes en werkte Arjan gewoon door. En afscheidsetentjes, afscheidsborrels, afscheidsfeestjes. Nog even alles op 300% voor vertrek.

• 

• 

• 

• 

En toen was het eindelijk 30 juli, dé dag dat we ons grote avontuur weer oppakken. Want het voelt wel een beetje als hervatten. Terug naar het leven dat we het fijnst vinden. Met elkaar.

We komen ruim op tijd aan op Schiphol. Het duurt even voor we mogen inchecken, zo op tijd zijn we zelfs.

Eenmaal bij de balie lijken we wel een stel beginners. Die ene koffer (die we toch besloten mee te nemen nu we een tijdelijk thuis gaan hebben) heeft véél te veel gewicht en moet herpakt worden. Dus verdelen we de topzware school- en leesboeken voor een half jaar, 4 kilo kaas en drie pakken koffie over de overige bagage.

Vervolgens komt het tweede zweet moment; we zitten versnipperd over het hele vliegtuig ingedeeld met z’n vijven. Maar zoals de ervaring leert; ze kunnen vaak wel wat schuiven (zeker met kids), dus mijn advies: geen geld uitgeven aan stoel reserveringen. Niemand zit immers graag 11 uur lang naast andermans zorgbehoevende bloedjes, terwijl de ouders vijf rijen verder de ene na de andere serie zitten te bingen. Moet je als luchtvaartmaatschappij ook niet willen 😂

Toen zweetaanval numero 3: het befaamde uitreisticket-verhaal. Zelfs op Schiphol dus.

Dat ging zo ongeveer zo:

“Waar gaan jullie heen?”

“Bangkok”

“En daarna?”

“Bali”

“En daarna?”

“Australië”

“En daarna?”

“Geen idee nog”

“Dus niet terug naar Nederland?”

“Nee”

“Hoe lang blijven jullie in Indonesië? Want ik zie dat er geen uitreistickets zijn en je mag daar maar 60 dagen blijven.”

“Maar we hebben een visum aangevraagd”

“Dan moet ik die eerst zien, anders mag ik jullie niet inchecken”

Nou goed je raad het al, die visa zijn wel aangevraagd, maar nog niet binnen. Ze zou kijken wat ze voor ons kon doen.

Een kwartier later was zowel de bagage als de incheck goedgekeurd, pfieuw. Bijna uitgedroogd van al dat gezweet snellen we ons naar de Starbucks. We chillen wat, kopen nog wat prullaria bij de boekwinkel voor de kids en ik krijg zo’n 5x een oh-shit-ingeving.

Dingen als: oh shit m’n oordopjes liggen nog op m’n nachtkastje. Of: oh shit ik heb de lamellen niet afgestoft. Oh shit die oordopjes zitten tóch wel in m’n tasje. Oh shit, nog maar een vijfde appje naar de schoonmaakster waarin ik zeg dat ze die oordopjes niet hoeft te zoeken. Gelukkig kan ze erom lachen.

Tijd om te boarden; eerste stop: Oslo. Alles verloopt soepeltjes en we halen de overstap perfect. Nadeeltje is wel dat de buggy doorgestuurd wordt naar Bangkok en dus niet omhoog komt. Dat is zuur, want Riff is loodzwaar en we moeten flink doorstappen. Maar special assistance of zoiets regelen vinden we ook nog niet echt nodig.

De vlucht naar Bangkok is enorm chill, de kids vermaken zich de hele reis, we slapen allemaal wat en komen eigenlijk verrassend ontspannen aan in Thailand.

En de ontspanning kan niet op, want ook die Visa voor Indonesië zijn inmiddels binnen in de mailbox, zien we als we onze telefoons weer aanzetten.

• 

• 

• 

• 

We scoren een taxi die zich slalommend door de ochtendspits van Bangkok begeeft. Iets voor 9 uur worden we afgezet bij ons appartement, waar we dankzij een afgesproken vroege check-in direct in kunnen. Een ware balzaal, maar we zijn vooral nieuwsgierig of de bedjes lekker liggen. Want zo’n doorgehaald nachtje hakt erin. Dus, eerst even bijslapen! Tot later!