We begonnen onze reisdag zoals je hem absoluut niet wilt beginnen. Tenzij je een persoonlijke remake van Home Alone ambieert. Want jep; we versliepen ons. En schrokken wakker toen onze chauffeur al op de stoep stond. Geen tijd te verliezen; gauw de auto in, ontbijten doen we op het vliegveld wel. We reden door de overtreffende trap van regenseizoen richting vliegveld. Een mooie dag om Bali te verlaten. op naar Australië!
Nou ja; dat valt nog te bezien… De hele reis stond namelijk even op losse schroeven toen Ivy vorige week een scheurtje in een enkelbotje bleek te hebben na een trampoline ongelukje. Goddank hoefde ze geen gips, maar het feit dat ze in een buggy met ingezwachtelde enkel en krukken aan kwam op de luchthaven was voor het grondpersoneel aanleiding om de hele situatie eens kritisch te overwegen. Het medisch rapport werd uitgeplozen, er werd telefonisch een arts geconsulteerd en we moesten een klein jokje ophangen; “jaaa ze kan er prima zelf op lopen in het vliegtuig”
Groen licht en meteen een rolstoel, priority boarding, verplaatsing naar rij 2 en alle toeters en bellen. Zelfs een assistent die aanbood de hele tijd mee te lopen en de rolstoel te duwen. We hebben hem vriendelijk bedankt, maar moesten wel plechtig beloven dat we ruim op tijd bij de gate zouden zijn.
We haalden snel wat broodjes en twee bakken gloeiend hete koffie, die we 5 min later onaangeroerd aan de prullenbak schonken, aangezien we al vóór de wachtruimte van de gate alle vloeistoffen moesten lozen. En ja, we hadden immers plechtig beloofd om tijd te zijn, dus de koppen zwarte lava gingen aan onze neus voorbij.
Niet wetende dat we het komend uur nog naar diezelfde nadampende prullenbak aan de andere kant van de afscheiding zaten te kijken omdat we maar niet konden boarden. Inmiddels was de wachtruimte één grote dierentuin van onrustige kinderen die al hun speelgoed uit de tassen hadden getrokken.
Opeens kwam er een jongeman in Jetstar kostuum aangesneld, die kon rekenen op een lading boze blikken; aannemend dat dit bemanningslid te laat was en wij daardoor ook. Niets bleek minder waar; deze purser kon op het laatste moment invallen, anders hadden we niet kunnen vertrekken door een personeelstekort. Dat werd zelfs nog voor de security briefing door de cabine omgeroepen, wellicht om de arme vent z’n gezicht te redden.
Na een prima vlucht van zes uurtjes landden we die avond rond 9 uur op de luchthaven van Sydney. We boeken een Uber XL om ons naar de Airbnb te brengen, maar als de chauffeur (in z’n blinkende Audi Q7) arriveert kijkt hij bedenkelijk naar ons gezelschap. “Hebben jullie een autostoel mee voor de kleinste?” wijzend naar Riff. “Uh nee, moet dat dan? De strikte regel is blijkbaar dat kinderen tot 7 jaar in een autostoel moeten en de boetes tussen kerst en oud&nieuw dubbel zijn. “Als er controle komt, zeg maar dat hij 7 is”
En zo begint hij de auto in te laden, met uiterste zorgvuldigheid en tomeloze liefde jegens de lederen bekleding. En vanuit die gedachte word ik verzocht de buggy tegen te houden zodat hij niet tegen de achterbank aan leunt. Als een half slangenmens zit ik, in een houding waar menig yoga-beoefenaar jaloers op is, tien minuten lang die loodzware buggy tegen te houden. Godzijdank is de accommodatie dichtbij.
Het huis blijkt een ongelooflijk schattige cottage. Een lief welkomstbriefje, een flesje wijn dat koud staat, spelletjes voor de kinderen die klaar liggen, het is echt een warm welkom. Een beetje zo’n huis van je opa en oma, met overal wel iets te zien. Een heerlijk knusse plek om kerst te gaan vieren!
De volgende dag boeken we wederom een Uber om naar de autoverhuur te gaan om onze bolide voor de eerste 12 dagen op te halen. Dit keer nemen we preventief een kussentje van de bank mee voor Riff, als soort van stoelverhoger. Waar deze Uber er geen probleem van maakt is dat bij de verhuur wel anders.
“Hoe oud zijn je kinderen? En heb je voor de kleine man een auto stoel mee?” We proberen er een beetje omheen te lullen dat we iets ter verhoging mee hebben, maar daar trapt de meneer achter de balie niet in. We leggen uit dat we er nu direct een gaan kopen, dus dat het maar voor een klein stukje is. “Dan moet ik jullie vragen hier te wachten terwijl een van jullie een stoeltje gaat halen”
We wilden er juist eentje zelf kopen omdat 2x huren (eerst bij de auto en dan bij de camper) duurder zou zijn dan kopen. Maar goed, gemak dient de mens… “Kunnen we er dan eentje bij huren?” De man knippert een paar keer met zijn ogen maar blijft me verder strak aan kijken. “Nee mevrouw, wat denkt u zelf. Het is bijna kerst. Alles is verhuurd”
“Kunnen we dan dat kleine stukje even zonder? Hij kan op het kussen zitten.” Probeer ik. De man trekt zijn wenkbrauw op. “Ik ga u niet helpen om de wet te overtreden. Het is verboden. Ik kan jullie de huurauto dan niet meegeven”
We stemmen in dat Arjan dan eerst gaat en de kids en ik wachten. De man achter de balie attendeert me op een Macdonalds twee straten verderop, en zo vertrek ik lopend met Riff van de parkeerplaats. ‘Op naar de Mac’. Die heb ik overigens nooit gehaald, want op de hoek, net uit zicht, zijn we natuurlijk alsnog ingestapt. Het contrast met Bali, waar het doodnormaal is om tijdens een schoolexcursie acht kinderen zonder gordels op de achterbank de schuiven, kan niet groter zijn.
Enfin, de rest van de zondag bestaat dus uit allereerst een autostoeltje kopen en daarna wat boodschappen doen. De eerste dagen relaxen we een beetje. We versieren de kerstboom, maken een verlanglijstje, slaan cadeaus in en gaan allemaal veel te laat naar bed dankzij de jetlag (die slechts 3 uur is overigens). De tweede avond kunnen Colin en Ivy echt de slaap niet vatten. “Ik denk dat ik een jetlag heb, mam” zegt Colin, terwijl we ze nog maar even uit bed halen om een stukje film te kijken. “Nou, ik weet niet eens wat een jetlag is dus dan kan ik het ook niet hebben” is de logica van onze dochter. Maar een stukje van Home Alone kijken klinkt ook haar goed in de oren, jetlag of niet.
Met kerstavond gaan we even de stad in. Er is een kerstmarktje en muziek bij de Sint Mary Cathedral. We zijn nog vroeg dus besluiten eerst een stukje door het park te wandelen. Het is echt bizar rustig op straat, maar in de lucht is het daarentegen een drukte van jewelste. Schetterende kaketoes en fladderende vleermuizen die echt formaat zeemeeuw hebben. Bizar!
Ivy kan nog steeds niet lopen maar zit prima in Riff z’n buggy. En Riff loopt als een ongeleid projectiel door het park elk blaadje dat hij tegenkomt op te rapen. Eenmaal weer terug bij de kerstmarkt eten we wat bij de food kraampjes. Kerstvibes op teenslippers, het is toch niet écht kerstgevoel.
En om daar nog een schepje bovenop te doen: de dag erna zitten we zelfs op het strand! Maar we doen ook traditionele kerstactiviteiten hoor: een ontbijtje, cadeautjes en diner met kangoeroebiefstuk en pavlova toe.
Tweede kerstdag bestaat in Australië eigenlijk niet echt. Het heet hier boxing day en draait vooral om sport kijken/beoefenen en shoppen in de boxing-day-sale. Maar wij vieren het gewoon lekker Hollands samen met Jorien, Alana en hun kids.
Ze zijn zo blij om hun vriendjes weer te zien en samen te spelen. Buffet, biertjes, bingo en lekker buiten zitten, niks meer aan doen! Een heerlijke tropische kerst.
Lekker hoor. En nu op naar het kampeerleven!!
Xxx mam